Witamina D


Witamina D

Została odkryta w 1922 roku. Pojęcie „witamina D” oznacza dwa związki chemiczne: witaminę D₃-pochodzenia zwierzęcego i witaminę D₂-występującą w drożdżach, grzybach i produktach roślinnych. Obydwa te związki są biologicznie nieczynne i muszą ulec aktywizacji w wątrobie.

Głównymi jej źródłami jest pożywienie i promienie słoneczne. Większość dziennego zapotrzebowania na witaminę D(aż 90%) organizm pozyskuje ze słońca.

Aktywny metabolit witaminy D wpływa na:

  • regulację procesów odpornościowych,
  • metabolizm kości i gospodarkę wapniową,
  • syntezę insuliny w trzustce,
  • budowę błon komórkowych krwinek czerwonych,
  • skurcz i rozkurcz włókien mięśniowych,
  • prawidłowe działanie komórek nerwowych.

Wśród współczesnych ludzi powszechny jest niedobór witaminy D. Przyczynami są:

  • spędzanie dużej ilości czasu w pomieszczeniach zamkniętych,
  • stosowanie kremów z filtrem w obawie przed nowotworami skóry,
  • palenie papierosów,
  • wydłużony czas pracy,
  • otyłość.

Niedobór witaminy D może skutkować takimi chorobami jak  nowotwory, choroba niedokrwienna serca i niewydolność serca, cukrzyca, astma, stwardnienie rozsiane czy przewlekłe zespoły bólowe.

Warto zatem znać rekomendowane ilości witaminy D do podawania w odniesieniu do poszczególnych grup wiekowych, jak i górną granicę dawkowania (w jednostkach witaminy D/ dobę):

  1. 0-6 miesięcy – 400 IU/d, maksymalnie 1000 IU/d
  2. 6-12 miesięcy – 400 IU/d, maksymalnie 1500 IU/d
  3. 1-4 lat – 400 IU/d, maksymalnie 2500 IU/d
  4. 5-8 lat – 400-800 IU/d, maksymalnie 3000 IU/d
  5. 8-64 lat – 400-800 IU/d, maksymalnie 4000 IU/d
  6. Powyżej 65 lat – 800 IU/d, maksymalnie 4000 IU/d